Ze hebben het nog steeds niet begrepen. Onze politiekers, de op winst beluste bedrijfsleiders en voor een groot deel onze Belgische burgers. Dit ondanks de extra aandacht dankzij klimaatmarsen van veel slimmere jongeren dan de ontkennende volwassenen. Het milieu staat wel op de agenda van “we spreken er nu over” maar nog lang niet op de lijst “we doen er iets aan”. Deze week werd ik er nog maar eens met mijn neus keihard op geduwd.

Arm Limburg.

Gedeputeerde van Ruimtelijke Ordening, Inge Moors, vond het nodig om de betonstop als een stevige donderwolk af te schilderen. Bijna alle Limburgse kleinere gemeentes gaan dankzij dit volgens haar totaal verkeerd opgevatte plan volledig verdwijnen of veranderen in Doel-achtige spooksteden. Onbereikbaar voor de medemens en inwonerd gedoemd om te sterven van honger of nog erger dorst.

Limburgs dorp volgens Mevr. Moors anno 2030.

Een boodschap die zo vlak voor de verkiezingen wel heel verdacht is ingepland om te scoren op de volgende stemming om weer mensen aan te stellen die het niet begrepen hebben. Het is nu eenmaal sympathieker om een boodschap te brengen waarin je verteld dat iets wel mag (bouwen waar je wil), dan iets wat niet meer mag (op plaatsen niet meer bouwen). Dat er ondertussen elke dag 6 ha open ruimte voor goed verdwijnt zal haar of haar medestanders een zorg wezen.

Vernietigend.

Vandaag lees ik dan weer dat de Raad van State het hele betonstop-verhaal naar de ondertussen goed gevulde en stoffige kast verhuist. Ik veronderstel dat hun beslissing weldoordacht is en volledig klopt met de ondertussen ondoorgrondbare Belgische wetgeving. Maar onze regering aanhoort het nieuws en beslist dan maar om het dossier tot minstens na de verkiezingen in die stoffige kast te laten liggen. Werk voor de volgende verkozenen. Want net als ons Inge willen ze nu niet gedwongen worden om uitspraken te moeten doen die hen stemmen kunnen kosten. Uitstellen die boel. Zorgen voor morgen.

En onze jeugd ziet dit allemaal gebeuren. Ik zou eens willen weten wat zij over al deze beslissingen en beslissers denken. Ze zullen ze volgens mij niet echt overladen hebben met complimentjes op de zo genoemde dag vorige week. Maar dat ze wel degelijk blijven op de nagel kloppen is mij wel duidelijk en vooral hoopgevend. Zo was ik getuige tijdens de uitreiking van de Milieuprijs in Tongeren van hun visie en gedrevenheid. Jonge tieners deden daar uitspraken over het probleem rond de opwarming waar menig volwassene met schaamrood op de wangen van moet vaststellen dat ze verdomd gelijk hebben. Een jongedame van (jawel) 12 jaar diende de plaatselijke schepen van milieu (die volgens mij ook wel echt bezorgd was over het klimaat) van antwoord. “Heel wat mensen kunnen die maatregelen voor duurzame energie momenteel niet betalen. Maar waarom maken jullie die producten die goed zijn voor het milieu niet goedkoper en die slecht zijn veel duurder ? Zodat iedereen vanzelf die goede producten gaat kopen.” De oplossing uit de mond van een 12-jarige. Nu nog de industrie en de politiek overtuigen hoe ze het moeten aanpakken.

Later.

Maar hoe ziet hun toekomst er uit ? Niet heel leuk heb ik de indruk. De klok tikt, en ze tikt steeds luider. De geëngageerde jongeren die het duidelijk wel begrepen hebben missen de macht om iets te wijzigen. Buiten het laten horen van hun luide stem zien ze met lede ogen dat iedereen die de macht wel heeft zijn verantwoordelijkheid totaal niet neemt. Iedereen praat wel over het probleem om ook voor die roepende massa goed over te komen. Maar echt maatregelen nemen ? Neen, want dan maak je jezelf bij die andere massa weer niet sympathiek. En zo raken we geen stap verder.

Arm Limburg, arm Vlaanderen. Het zal wachten zijn tot die nieuwe generatie de oude krokodillen de mond gesnoerd heeft en de macht naar zich toe heeft getrokken. En hopelijk is het dan niet te laat. Hopelijk.

Ben ik te optimistisch of draaien ze ons een rad voor de ogen ? Ik hou het op optie één. Want ik het het gevoel dat er verandering op til is. Of zoals één van mijn muzikale helden ooit zong “the times they are a-changing”. Wordt die epische song opnieuw realiteit ?

15.

Na het doorbladeren van mijn dikke weekend-editie van het Belangske heb ik alvast dat gevoel. Na een, enigzins subjectieve, telling van het aantal artikels die ook maar iets met het klimaat te maken hebben staat mijn teller op 15 stuks. Een aantal waar we vroeger blij meer waren als ze op jaarbasis verschenen. En dan waren het in die tijd ook nog eens meestal onheilspellende berichten over wat er allemaal mis ging op onze aardkloot. Nu kon ik al een mooi aantal positieve signalen oppikken. Een bedrijf in Dilsen-Stokkem dat zich 200% gooit op de groene energie, een laadpark in Zeebrugge voor 300 elektrische wagens (om het merk Tesla niet te vernoemen), Hoeselt die een groot stadspark gaan aanleggen om haar bewoners een mooie groene long te bezorgen. Maar ook advertenties voor de aankoop van “groenere” auto’s en energie-neutrale woningen. Als de reclame-boys en girls de groene kaart beginnen trekken dan is er duidelijk iets op til. Zonder twijfel.

Bosprof.

En dan is er het interview in de krant met Dominique Plouvier. Een voor mij tot een uurtje geleden nobele onbekende die, als ik hem in een andere context had ontmoet, zeker een grapje van mij cadeau kreeg over een stoer Belgisch hondenras. Maar na het lezen van zijn artikel zou ik dat echt niet meer aandurven. Bosprof, een beroep, of is het eerder een titel, waar ik ook nog nooit van gehoord had. Boswachters, boselfjes en bospoepers kende ik al. Maar dat er bosproffen bestaan was mij totaal onbekend.

Deze expert op bosgebied (want het woord zegt het helemaal) laat zijn duidelijk grote kennis stralen op het hele klimaatvraagstuk. Zijn analyses zijn tegelijk duidelijk, eerlijk en objectief. “De mens zal zichzelf vernietigen” was zijn eerste niet zo bemoedigende boodschap. Maar met “we moeten niet meteen gaan doemdenken” gaf hij ons opnieuw hoop. Maar het zal pijn doen, dat was en is ondertussen vrij duidelijk. Anders gaan leven is ook zijn ondubbelzinnige boodschap. “Met minder tevreden zijn”, zo drukt hij het uit. En dan is er zijn “Ik ben zo trots op die kinderen”. Waar hij alle klimaatbrossers bedoelt. En wij zijn dat ook, heel fier. Want zij hebben de verandering ingezet, het keerpunt aangegeven.

De jeugd van tegenwoordig,… de hoop voor onze toekomt.

Daar is hij weer. De sneeuw. Een dun tapijt bedekte deze morgen mijn uitzicht. Zalig.

En dan denken heel wat mensen dadelijk, ik moet naar buiten. Wat trekt ons aan om in die barre koude naar buiten te lopen ? Volgens mij is het het man op de maan gevoel. Die eerste stap zetten in een maagdelijk wit landschap. Denken dat je de pionier bent die een nieuwe en onbekende wereld gaat ontdekken.

Maar dat is natuurlijk niet zo. Zelf deed ik ook mijn witte maanwandeling en ik stootte op een heleboel eerste stappen. Van andere wandelaars, vaak met hun honden (wolven hebben we hier nog niet). Maar ook van reetjes, konijnen, egels en een heleboel niet te indentificeren afdrukken. De maan was druk bezet. En als ik rondkijk weet ik waarom.

Hopelijk heb ook jij de tijd gehad om van dit mooie moment te genieten.

Als ik de komende dagen of weken de vraag krijg wie nu uiteindelijk het sterke geslacht is op onze aardkloot dan moet ik als antwoord geven dat dit zonder twijfel de vrouwen zijn. En dit dankzij een indrukwekkend voorval deze morgen.

Prikkel-pech.

Gisteren kreeg Jan een mailtje met de melding dat er in de Broekbeemd een kalfje rondliep met een hoop prikkeldraad rond de achterpoot. Dit zette hem aan om een reddingsactie op poten te zetten met de beschikbare krachten van het moment, hijzelf en Dirk. Al bij ons eerste telefoongesprek droop de wanhoop er van af. Hoe zouden wij, de minst rundervaardige leden van onze groep, ooit dat beest kunnen verlossen van zijn handicap ? Daarom besloot Jan extra hulp in te roepen. Nog niet zo lang geleden kwam er bij Limburgs Landschap een Wellense (jawel, dame dus) in dienst als veeverzorgster. Vragen kost niks, dus hing Jan even later aan de deurbel bij Kristel. Afspraak werd gemaakt om 8u aan de Broekbeemd.

Cowgirl.

En daar stonden we dan met ons rescue-team. Twee wanhopige zielen en een enthousiaste dame. Het volgende beeld vertelde alles over wie er wel en wie er niet in geloofde. Kristel sleepte een baal hooi mee tot bij de kudde, ik een stok van niks en Jan helemaal niks. Even later stond onze cowgirl midden in de kudde met hooi te strooien. De Schotten hadden enkel oog voor het aangeboden lekkers en zo kon het kalf met prikkeldraad wat nader bekeken worden. Er bleken niet dadelijk wonden aanwezig maar de draad was wel stevig rond de poot gedraaid. Hoe kregen we dit opgelost ? Terwijl wij al plannen maakten om de reddingsactie uit te besteden zonderde Kristel het kalf heel rustig af van de hooi smullende rest van de kudde. Wij kropen met lange benen (vooral ik) over de draad en met de instructies van onze vee-kenster dreven we het kalf rustig tot in de stal. Een wonderbaarlijke prestatie. Maar nu die draad er nog af krijgen.

Rodeo.

Wat wij alweer inschatten als een hopeloze zaak werd voor Kristel een uitdaging. Even later had onze jonge pech-Schot een touw rond de horens en nog iets later stond hij met zijn kop tegen de omheining zodat iemand redelijk veilig aan de draad kon werken. Wie ging dat doen ? Inderdaad,… Kristel. Even een probleempje, tijdens het drijven was ze de nijptang van haar opa verloren. Gelukkig lag er nog een draadschaar in haar wagen. En na wat puzzelen en knippen werd de poot netjes prikkeldraadvrij gemaakt. Operatie geslaagd. En toen we de verloren nijptang ook nog terugvonden was de missie helemaal een succces. Conclusie van het verhaal : Wonderwoman bestaat en ze woont in Wellen en werkt bij het Limburgs Landschap.

Ik wil iedereen een gelukkig en natuurvol 2019 wensen. Maar die wensen over mijn lippen krijgen is geen makkelijke zaak.

Want onze aarde blijft opwarmen en blijkbaar liggen de mensen die het zouden moeten oplossen er niet echt van wakker. Maar er is toch een klimaat-bijeenkomst geweest in Polen met weer nieuwe afspraken ? Jazeker, weer een nieuwe tekst die uitleg geeft hoe ze de vorige tekst van Parijs moeten interpreteren. En deze zal gevolgd worden door weer een nieuwe tekst waar ze weer gaan schrijven waarom ze de vorige tekst niet zo hebben uitgevoerd als ze toen geschreven hadden. En zo gaan we van tekst naar tekst om te eindigen met een tekst waar we in kunnen lezen wat we hadden moeten doen om wat er dan hopeloos is misgelopen.

Neen, van de politici moeten we geen oplossing verwachten. Zij hebben het te druk met de lobby van de bedrijven die denken dat ze door al die maatregelen om het tij te keren centjes gaan verliezen. De jongedame, Greta Thunberg, zette met haar speech op de laatste conferentie de ganse meute politici een neus door het met datzelfde orgaan keihard op de feiten te duwen. “Wij komen hier niet vragen om voor ons te zorgen. Jullie hebben ons vroeger genegeerd en jullie zullen ons blijven negeren” was één van haar rake opmerkingen.

Bekijk hier haar volledige speech.

Onze Belgische politici deden er nog een schepje bovenop door helemaal de boot te missen. Arme België, de 75.000 aanwezigen op de klimaatmars kregen zo alvast de waarheid vol in hun gezicht gesmeten. Het klimaat zal hen worst wezen. Economie, centen en macht zijn voor zo veel belangrijker.

Ooit komt de dag dat wij en ook zij zullen vaststellen dat het dan toch te laat zal zijn om het tij te keren. Een dag die we denkelijk niet meer voor ons uit kunnen schuiven. Hopelijk lukt het een nieuwe generatie met een gezond verstand en wel de wil om dingen te veranderen om alsnog het tij te keren.

Toch nog een gelukkig nieuwjaar gewenst.

Voor de hoopvolle en romantische zielen onder ons. Minder goed nieuws, want we mogen ook dit jaar weer een witte kerst op onze buik schrijven. Jammer, want zo een met een wit deken ondergeduffeld landschap heeft toch wel iets.

Warmer.

Met een opwarmende aarde lijkt dit een logisch gegeven. Maar las ik nergens dat voor onze streken de klimaatwijziging warmere zomers en koudere winters ging opleveren ? Blijkbaar voorlopig nog niet. Zijn onze winters trouwens warmer dan vroeger ? Als ik het aan mijn ouders vraag duidelijk wel. “Vroeger was het nog echt winter” Waarna er een verhaal kwam over een dik pak sneeuw en vrieskou waar elke geïmmigreerde eskimo dolgelukkig mee zou zijn. We bekijken even de feiten. En die halen we bij Sabine en Frank, de weervrouw en weerman waar ik alvast geen twijfels over heb. En wat zien we ? Als ik de grafiek met het aantal sneeuwdagen bekijk zijn er toch nog wel wat jaren geweest, zelfs in deze eeuw, met redelijk wat sneeuw. Maar het aantal dagen dat we met een wit tapijt uit ons bed stapten worden wel schaarser (dat is de rode lijn). Dus de winters worden minder sneeuwrijk.

Schaatsen.

En nog een bewijs dat we met warmere winters te maken hebben is onderstaande foto (sorry, voor de slechte kwaliteit, is een copie van een copie van een copie,…). Deze is genomen in de Grote Beemd. Aan de Hanck om precies te zijn. Dat is de beemd rechts van de bodemstraat als je van bos komt gereden. Vlak achter de fabrieken.

Een  hanck is trouwens volgens een werkje over de toponiemen in onze gemeente “een afhangend perceel langs een beek”. De ideale plek om indertijd elke winter de beek af te dammen zodat alles rondom die beek mooi onder water kwam te staan. En na een aantal stevige vriesnachten ontstond zo één van de grootste ijspistes in onze regio. De plek waar gans de Wellense jeugd (en die van de omstreken) samen kwam om hun schaatsen onder te binden en zich eens stevig te amuseren. Met de huidige winters zou dat onder water zetten misschien kunnen, maar schaatsen ??? Denkelijk met zwembandjes en een zwembroekje als materiaal. Hoewel, zo warm is het (gelukkig) nog niet geworden.

Geen krant meer, het journaal laat ik passeren op TV en mijn facebook bekijk ik niet meer. Een besluit dat ik nam na een hoop gezever dat ik dagelijks las of hoorde op al deze media. Ooit ontstaan als een doel om mensen te verbinden. Wat een flop.

Meningen, meningen en meningen.

Het is vooral op facebook of gelijkaardige rampen dat ik werd om de oren geslagen door schrijfsels met bedenkelijke inhouden. Zo gooide ik al heel wat “vrienden” in mijn prullenbak omdat ik hun uitingen echt te gortig vond. Maar het blijft mij mateloos irriteren dat iedereen te pas en te onpas het nodig vindt om zijn of haar mening de wereld in te sturen. Meningen die vaak kant nog wal raken. Blijkbaar zijn heel veel mensen er van overtuigd dat ze de wijsheid in pacht hebben. Het gaat mij niet over het grote gelijk. Het gaat mij over het feit dat het blijkbaar niet meer nodig is om je zelf even te informeren of om alles met de nodige kritische blik te benaderen. Elke quote, beeld of tekst is voldoende om je gal volop op mijn scherm uit te spuwen.

Kijkcijfer-pers.

En ook de pers kan er tegenwoordig wat van. Waar ik vroeger toch het gevoel had dat er op een objectieve manier werd geschreven of gesproken op radio of tv is dat nu toch wel wat anders. Reportages moeten pakkend, spectaculair en kort zijn. Het doel om goed nieuws te brengen is gewijzigd in snel en vooral kijkers-wervend nieuws te maken. De kijkcijfers zijn belangrijker dan de feiten. Wij ondervonden het zelf aan den lijve. Hoewel het gaat om een fait-divers in het grote persgebeuren was het toch tekenend. Tijdens onze voorbereidingen van onze viering van 30 jaar ’t Bokje kwam een reporter langs om een stukje hierover te brengen in de krant. Tijdens een uurtje praten passeerden heel wat leuke en positieve items de revue. Onze samenwerking met Limburgs Landschap, boeren en andere verenigingen. De opbouw van honderden hectares natuur. De ontdekking van nieuwe soorten en het maken van waardevolle natuur. Maar in het eerste stukje dat we onder ogen kregen bleek deze reporter enkel het verhaal van de mogelijke verdwijning van onze schotten onthouden te hebben dat ze dan ook nog eens heel negatief op papier zette. Gelukkig konden we dit nog een beetje recht trekken. Maar het uiteindelijke gepubliceerde artikel, dat we niet vooraf te zien kregen, verscheen met de titel “Schotse Hooglanders verdwijnen uit Wellen”.

Dom-fone.

We zullen dit anders moeten aanpakken. Gewoon minder of niet meer lezen en kijken is al een goed begin. Dan valt die gekke molen van zelf stil. En voor de rest moeten we leren om opnieuw gewoon te communiceren. Praten is nog steeds de beste manier om iets over te brengen. Stop met al dat gemail, ge-sms of wat voor idiote programma’s er nog allemaal bestaan. Als je iemand iets zegt face-to-face komt het altijd juister over. Dan begrijp je elkaar veel beter. Wat op een scherm(pje) toch niet altijd het geval is. We moeten beseffen dat we van al die smart-phones altijd maar dommer worden. Leg hem dan ook wat vaker aan de kant. Dat is pas smart.

Deze week kreeg ik een mail via via in mijn bus afkomstig van Watering De Herk. Ik heb hem zeker vijf keer gelezen en na elke lezing werd mijn verbazing groter en groter.

Hun vraag was waarom er nog steeds geen aanvraag binnen was om de grootbeemdsloot nr 511 (al een eerste bewijs dat dit idee achter een bureau werd geboren) als waterloop 1ste categorie te klasseren. En dat hun aannemer blijkbaar in de beemd was geweest om deze sloot te ruimen. Dit omdat ze helemaal niet meer voldeed om als centrale afvoerloop te functioneren. Gelukkig hadden ze zelf ingezien dat er iets niet klopte aan hun plan en vroegen ze overleg omdat de “drastische werken om reden van natuurwaarden niet evident waren”. Gelukkig.

Een waterloop krijgt het label 1ste categorie vanaf het moment dat het stroomgebied 5.000 ha overschrijdt. Tenzij ik verkeerd ben ingelicht is de hier besproken waterloop een sloot die in de beemd zelf ontspringt en nog geen 5 km verder in de Herk loopt. Of ik moest mij vergissen. Totaal geen categorie te bespeuren denk ik. En dan mijn grootste bedenking. De VMM (Vlaamse Milieumaatschappij) heeft met heel veel centen en werk de ganse beemd omgevormd naar een groot wachtbekken. Het natuurlijke overstromingsgebied wat het ooit was. Aanleg van dijken, bouwen van sluizen en verlagen van beekoevers. Enkel en alleen met het doel om in dit gebied tijdens stevige onweders het hoge waterpeil van de Herk te verlagen door het water de Grote Beemd in te laten stromen om zo achterliggende dorpskernen (in dit geval Alken) te behoeden voor overstromingen. Bufferen wil toch zeggen, in het gebied houden.

Nu lees ik dus in deze mail dat De Watering voorstelt om een sloot in dit buffergebied te ruimen zodat ze beter kan werken als afvoerloop. Ze willen dus water afvoeren in een bufferzone. Dat een private eigenaar ons boos aanspreekt omdat hij merkt dat een sloot niet geruimd wordt ondanks dat hij elk jaar een bijdrage betaalt aan de Watering, dat kan ik nog begrijpen. En dat er langs private eigendommen sloten worden geruimd om te voorkomen dat kelders of tuinen zouden onderlopen, dat kan er ook nog in. Maar dat slimme mensen (ik veronderstel dat er de nodige diploma’s aan hun muur hangen) voorstellen om een sloot, met een heleboel omgereden en geduwde bomen en struiken als bijkomende schade, te gaan uitdiepen in een buffergebied dat hun vrienden van VMM pas aangelegd hebben, dan moet ik dat toch even vijf keer nalezen voor ik het geloof.

Gelukkig krijgen we nog een kans om iedereen die met dit onbegrijpelijke idee rondloopt op andere gedachten te brengen. Misschien kunnen we zelfs, zoals onze duidelijk slimmere beheerdster voorstelde, op een paar plaatsen die sloot laten uitwaaieren of laten meanderen zodat er nog meer water gebufferd wordt. Hopelijk lukt dat.

Jawel, ’t Bokje Wellen bestaat 30 jaar. En we hebben in die 30 jaar niet stil gezeten. Gisteren hebben we dit op een gepast manier gevierd met een leuke avond met een aantal sprekers waar we toch wel wat van opstaken.

Zo blijken er nog drie overlevenden te zijn van het eerste uur. Jan Nuijens, onze huidige voorzitter, Etienne Vanormelingen,  ook nog steeds in ons bestuur en Dirk Ottenburghs (wel iets later erbij gekomen). Ondertussen zijn Gert Appeltans, Davy Huygen en Joeri Philtjens ook toegetreden tot onze “harde kern”. Hierdoor hebben we een stevige basis om onze vereniging nog eens 30 jaar te laten draaien gelijk een klok.

De harde kern.

4ha per jaar.

We leerden van Jan dat we een snelle maar woelige start kenden. Maar dat het dan steil omhoog ging op allerlei gebied. Leden, aankopen, beheer, natuurwaarde. Soorten als kamsalamander (ons paradepaardje), zeggekorfslak (de minuscule zeldzaamheid) maar ook das kruisten ons pad. Onze gebieden werden steeds groter, maar vooral waardevoller. Met ons alkalisch laagveen of zoals wij dat noemen, het kalkmoeras, hebben we een stukje zeer exclusieve natuur in huis. Planten als moeraswespenorchis, schubzegge en paddenrus kleuren ons flora-boeket. Kortom, onze 30-jarige werking heeft meer dan zijn vruchten afgeworpen.

Met een tempo van ongeveer 4ha per jaar zitten we dan ook nog eens op een schitterend aangroei-parcour wat betreft de verwerving van natuur in Wellen. Als we dit opnieuw 30 jaar volhouden dan zou het ganse visiegebied van de Grote Beemd in volledig beheer van Limburgs Landschap zijn.

Partners for life.

De belangrijkste medestanders in ons verhaal is zonder twijfel Limburgs Landschap of LiLa zoals wij mogen zeggen. Zij waren bij onze start de vereniging die geloofde in ons verhaal dat zeer bescheiden startte en die dan ook het grote potentieel zagen van die Wellense beemden. Zij zorgden voor de centen, de aankopen, de beheersovereenkomsten met derden, een werkploeg die heel veel werken kwam opknappen en de steun bij organisatie van allerlei evenementen. Merci hiervoor.

Een partnerschap dat soms wel wat hobbelig verliep omdat aan beide kanten gedreven en ook koppige individuen rondliepen (en nog rondlopen). Maar eentje met groot respect naar elkaar toe en met als resultaat een schitterend stuk natuur in onze Bokkerijdersgemeente.

Pierrot Van Haelst, voorzitter van LiLa.

Vruchten.

Ook ons gemeentebestuur droeg haar steentje bij. Aan onze 30 jarige werking en ook aan ons feestje. De receptie was voor hun rekening, bedankt. En ook op de avond zelf spraken zijn hun waardering uit. “De Wellense gemeenschap dankt jullie voor 30 jaar inzet en mag nu van dit werk de vruchten plukken”. Blink, blink, fier, fier.

Om hun woorden kracht bij te zetten trok onze burgemeester dan ook ter plaatse onze speciaal voor deze verjaardag ontworpen T-shirt aan. Duidelijk een fan van ons “clubje”.

Schotten.

Maar wij zouden ’t Bokje niet zijn als we toch nog even een puntje wilden maken tijdens ons verjaardagsfeestje. Op het einde van onze uiteenzettingen deden we een duidelijke oproep naar het Limburgs Landschap om hun beslissing om de schotse hooglanders op termijn te vervangen door galloways te herzien.

Als we hun beslissing rationeel bekijken hebben ze wel een punt. Ons verstand zegt ja, maar ons hart zegt nee. Een heel luide nee, die de argumenten pro met gemak naar de vuilbak verwijst. En aan de reactie van het publiek, de burgemeester en alle gesprekken nadien te horen staan we verre van alleen met onze vraag. Het is dus een feit dat de Schotse Hooglanders, of zoals ze in Wellen zeggen de bizons, wel degelijk Wellens erfgoed zijn. Hopelijk kwam onze boodschap aan en kunnen we binnen 30 jaar opnieuw wat leuke anekdotes vertellen met onze Schotten in de hoofdrol.

We maken ons punt.

Dat Trump niet altijd de waarheid spreekt is een understaitment van jewelste. Maar deze week sloeg hij toch wel heel wat mensen met verbazing. Als hij Pinokkio was dan had hij nu een neus langer dan zijn ego (en dat is heel lang). Tijdens een bezoek aan de streek die zeer zwaar werd getroffen door bosbranden in de VS vertelde hij doodleuk dat de oorzaak van deze branden te zoeken was door een verkeerd bosbeheer. Finland was zijn grote voorbeeld want daar werden de bossen regelmatig geharkt zodat alle bosbrandjes daar snel onder controle zijn.

Dat hij op dat moment in een klimaatzone stond met een snikheet weertje en dat die Finnen die hij liet opdraven op dit moment met een dikke sneeuwlaag voor hun deur zitten was hem blijkbaar ontgaan. “Ons klimaat is schitterend” voegde deze idiote marionet van de geld-scheppende multi-nationals en de wapenindustrie er nog doodleuk aan toe. Ongelooflijk dat er nog mensen bestaan die deze man krediet blijven geven.

Finland.

Dat hij Finland koos als voorbeeld is echter nog zo geen onlogische keuze. Niet omdat ze daar de ganse dag takken en bladeren zitten te harken. Want dat is je reinste onzin. Maar wel omdat dit veruit het meest beboste land is in Europa. Met 75% van hun oppervlakte bedekt door bossen hebben ze daar zeker wel wat kaas gegeten over hoe je bossen moet beheren. Zowel economisch als ecologisch. En met die uitspraken van Trump kunnen onze verre noorderburen dan ook eens stevig lachen.

Eén van de Finse reacties op de blunder van Trump.

Zij geven het goede voorbeeld door een beheer te volgen waar ze bewust kiezen voor een natuurlijke weg. Zo is de oppervlakte van “natuurlijk” bos de laatste 35 jaar in Finland verdrievoudigd. Het gaat hier over bossen waar de ontwikkeling van de aanwezige biotoop kans krijgt op zijn ding te doen. Ook dood hout blijft hier liggen op de plaatsen waar dit kan. Daar komt geen hark aan te pas. Het gaat om 13% van het Finse bosareaal wat overeenkomt met maar liefst 3 miljoen hectares. Denkelijk had den Donald even voor zijn tripje naar Californië nog snel in zijn vliegtuigje “goed bosbeheer” gegoogeld en was hij zo op Finland uitgekomen. Misschien had hij toch iets verder moeten lezen.

Zicht op een Fins bos, geharkt of niet ?

Dreiging.

Dat we deze clown nog van gedachten gaan kunnen doen veranderen is een hopeloze missie. Daarvoor denk ik dat zijn haarwortels van zijn oranje oerwoud op zijn schedel te veel plaats innemen en zijn piepkleine hersenpan opvullen zodat er geen plaats meer is voor gezond verstand. Maar we zitten wel opgescheept met een president die alle logica overboord gooit en onze toekomst bedreigt enkel en alleen om nog meer centen te kunnen pakken. En hele wat van zijn rijke vriendjes doen dapper mee. Ze zetten zo onze wereld letterlijk en figuurlijk in brand. Maar ooit komt loontje om zijn boontje. Althans, daar blijf ik toch in geloven.

Bekijk de stomme uitspraken van Trump hier nog eens. Met daarbij een aantal leuke reacties vanuit Finland. Klik.