Jawel, ’t Bokje Wellen bestaat 30 jaar. En we hebben in die 30 jaar niet stil gezeten. Gisteren hebben we dit op een gepast manier gevierd met een leuke avond met een aantal sprekers waar we toch wel wat van opstaken.

Zo blijken er nog drie overlevenden te zijn van het eerste uur. Jan Nuijens, onze huidige voorzitter, Etienne Vanormelingen,  ook nog steeds in ons bestuur en Dirk Ottenburghs (wel iets later erbij gekomen). Ondertussen zijn Gert Appeltans, Davy Huygen en Joeri Philtjens ook toegetreden tot onze “harde kern”. Hierdoor hebben we een stevige basis om onze vereniging nog eens 30 jaar te laten draaien gelijk een klok.

De harde kern.

4ha per jaar.

We leerden van Jan dat we een snelle maar woelige start kenden. Maar dat het dan steil omhoog ging op allerlei gebied. Leden, aankopen, beheer, natuurwaarde. Soorten als kamsalamander (ons paradepaardje), zeggekorfslak (de minuscule zeldzaamheid) maar ook das kruisten ons pad. Onze gebieden werden steeds groter, maar vooral waardevoller. Met ons alkalisch laagveen of zoals wij dat noemen, het kalkmoeras, hebben we een stukje zeer exclusieve natuur in huis. Planten als moeraswespenorchis, schubzegge en paddenrus kleuren ons flora-boeket. Kortom, onze 30-jarige werking heeft meer dan zijn vruchten afgeworpen.

Met een tempo van ongeveer 4ha per jaar zitten we dan ook nog eens op een schitterend aangroei-parcour wat betreft de verwerving van natuur in Wellen. Als we dit opnieuw 30 jaar volhouden dan zou het ganse visiegebied van de Grote Beemd in volledig beheer van Limburgs Landschap zijn.

Partners for life.

De belangrijkste medestanders in ons verhaal is zonder twijfel Limburgs Landschap of LiLa zoals wij mogen zeggen. Zij waren bij onze start de vereniging die geloofde in ons verhaal dat zeer bescheiden startte en die dan ook het grote potentieel zagen van die Wellense beemden. Zij zorgden voor de centen, de aankopen, de beheersovereenkomsten met derden, een werkploeg die heel veel werken kwam opknappen en de steun bij organisatie van allerlei evenementen. Merci hiervoor.

Een partnerschap dat soms wel wat hobbelig verliep omdat aan beide kanten gedreven en ook koppige individuen rondliepen (en nog rondlopen). Maar eentje met groot respect naar elkaar toe en met als resultaat een schitterend stuk natuur in onze Bokkerijdersgemeente.

Pierrot Van Haelst, voorzitter van LiLa.

Vruchten.

Ook ons gemeentebestuur droeg haar steentje bij. Aan onze 30 jarige werking en ook aan ons feestje. De receptie was voor hun rekening, bedankt. En ook op de avond zelf spraken zijn hun waardering uit. “De Wellense gemeenschap dankt jullie voor 30 jaar inzet en mag nu van dit werk de vruchten plukken”. Blink, blink, fier, fier.

Om hun woorden kracht bij te zetten trok onze burgemeester dan ook ter plaatse onze speciaal voor deze verjaardag ontworpen T-shirt aan. Duidelijk een fan van ons “clubje”.

Schotten.

Maar wij zouden ’t Bokje niet zijn als we toch nog even een puntje wilden maken tijdens ons verjaardagsfeestje. Op het einde van onze uiteenzettingen deden we een duidelijke oproep naar het Limburgs Landschap om hun beslissing om de schotse hooglanders op termijn te vervangen door galloways te herzien.

Als we hun beslissing rationeel bekijken hebben ze wel een punt. Ons verstand zegt ja, maar ons hart zegt nee. Een heel luide nee, die de argumenten pro met gemak naar de vuilbak verwijst. En aan de reactie van het publiek, de burgemeester en alle gesprekken nadien te horen staan we verre van alleen met onze vraag. Het is dus een feit dat de Schotse Hooglanders, of zoals ze in Wellen zeggen de bizons, wel degelijk Wellens erfgoed zijn. Hopelijk kwam onze boodschap aan en kunnen we binnen 30 jaar opnieuw wat leuke anekdotes vertellen met onze Schotten in de hoofdrol.

We maken ons punt.