Een wandeling door het gebied leverde een mooi aantal vlinders op. Vooral koolwitjes waren overal aanwezig. Op de percelen achter Graetmolen zat trouwens nog steeds de kleine vuurvlinder die we er onlangs ontdekten.

Na wat gepluis in “vlinder-literatuur” blijkt dat deze soort redelijk honkvast is en dus geen trekker. Dus mogen we er vanuit gaan dat we hier te maken hebben met een nieuwe inwoner van ons gebied. Leuk.

Op diezelfde plaats trouwens veel vlinders en dit bijna allemaal op distels. Voor een goed vlinderbeheer is dit een belangrijke plant. De percelen moeten niet volstaan met distels, maar hier en daar een “toefje” is voor vlinders een wereld van verschil.

Ook gehakkelde auraelia kwam snoepen van de nectar.

Blijkbaar begint ons maai- en hooilandbeheer vruchten af te werpen. Zo zijn de percelen die wij zo beheren duidelijk soortenrijker geworden op gebied van bloemen en planten en dat trekt weer andere soorten aan.

Zo ontdekte ik dit weekend op twee plaatsen het kleurijke kleine vuurvlindertje. Een soort waar je zomaar niet langs kan kijken met zijn knaloranje vleugeltjes. Dus moest die er voordien al gezeten hebben, dan had zeker iemand dat al gemeld. Dus volgens mij een nieuwkomer.

Volgens de vlindergids trouwens een soort van droge graslanden en heide. En die hebben we toch niet echt in ons gebied. Op doortrek of een blijver ? Dat zal de toekomst uitwijzen.

Na de vondst van een paar zeldzame planten dachten wij dat we het wel een tijdje gehad hadden. Maar niets is minder waar. Via Jan Appermont, de boswachter van onze regio, kreeg ik te horen dat er een voor Vlaanderen uitgestorven gewaande soort werd ontdekt, de koraalmeidoorn.

In ons land kan je drie soorten meidoorn vinden, de eenstijlige (de meest voorkomende),  de tweestijlige (iets minder algemeen, maar er staan er heel wat in de beemd) en vroeger ook de zeer zeldzame koraalmeidoorn. Tot voor kort was deze soort verdwenen tot er een tijd geleden een exemplaar werd gevonden ergens in de buurt van Kaesterd. En nu blijkt dat wij er ook minstens eentje hebben staan in onze grote beemd !!!

Een foto die we van internet plukten.

Volgens Jan is ons natuurgebied trouwens een schatkist aan autochtoon materiaal. Dit wil zeggen dat er nog heel wat struiken of bomen staan die zo oud zijn dat ze genetisch gezien raszuiver zijn en dus ook nakomelingen voortbrengen die als plaatselijke soorten kunnen geschouwd worden. Een troef van het gebied wat de natuurwaarde met een hoop procenten naar omhoog jaagt.

Elk jaar duikt er wel een leuke soort op in onze gebieden en meestal is Gert de ontdekker. Hij heeft een zesde zintuig als het op zeldzaamheden vinden aankomt (remember de dwerggors op Texel, maar dat is een ander verhaal ).

Deze keer geen vogeltje maar een plant. Namelijk witte munt. Een broertje van de in de beemd heel veel voorkomende watermunt. Gert ontdekte een aantal planten in de Broekbeemd en zelf vond ik er ook een aantal, maar nog op een andere plek. Deze soort kleurt rood op waarneming.be en dat wil zeggen dat het een zeldzaam plantje is. Leuk dat we die hebben.

Momenteel staan heel wat platen in volle bloei en dat levert dan ook een heleboel insekten op. Niet enkel onze vlinders zijn aanwezig, maar wie wat aandachtiger toekijkt ontdekt een wereld vol beestjes. Deze wereld is trouwens enorm boeiend om te bekijken en te volgen. Want insekten leven nu eenmaal op een beperkte oppervlakte en elke ingreep in hun leefwereld heeft dan ook dadelijk effect. Zo zijn ze uitstekende indicators om het gevoerde beheer regelmatig af te toetsten.

Vandaag ontdekte ik bruin zandoogje en een boomblauwtje.

En een nader “onderzoek” leverde een aantal zweefvliegen op. Maar die een naam geven is een ander paar mouwen. Dus gaan ze voorlopig even als zweefvlieg spec. door het leven tot we er een identiteit hebben kunnen aan koppelen. Kriebelbeestjes zonder papieren als het ware.

En als geobsedeerde vogelaar werden de vogeltjes natuurlijk ook bekeken. Onze plaatselijke buizerd vloog nog druk rond, maar zijn nest was leeg. De twee jongen die hij had hebben het gebied verlaten. Toch minstens één geslaagd broedgeval van buizerd in de Grote Beemd dus.

Na een tijdje stilte zijn we hier weer. En met het goede nieuws dat we met maar liefst 8 boeren of hobby-boeren een overeenkomst hebben afgesloten.

Zij hooien of begrazen (hun beestjes dan toch) een grote oppervlakte in de Grote en de Broekbeemd. Dit levert heel wat ectra natuurwaarde op. Zo ligt Graeterbeemd en schitterend bij via een begrazing met boerenpaarden en het feit dat de eigenaar van de paarden alles nadien nog eens extra maait. Benieuwd of we volgend jaar de vroegere vegetatie met sleutelbloem en andere leuke soorten al terughebben. Het ziet er toch zo naar uit.

Verder werden er heel wat percelen gehooid. Maaien en afvoeren heet dat dan, met een verschraling tot gevolg. Knolsteenbreek en margrieten duiken al overal op. Benieuwd wat we hier nog gaan vinden.

Deze manier van werken is volgens ons de enige haalbare om een hooilandbeheer kunnen toe te passen. Hopelijk blijven de boeren verder hooien, want soms haken ze af als de percelen schraler worden en dus minder opbrengst aan hooi geven.