Het is nat, heel nat in onze gebieden. Langdurig en veel neerslag heeft er voor gezorgd dat de bodem volledig verzadigd is met water. Lager gelegen percelen staan dan ook vaak blank en alle poelen staan overvol.

Is dat goed of slecht ? Wel, wij denken dat dit een goede zaak is. Want vroeger waren de beemden in de winter de natuurlijke spaarbekkens van Wellen. De Herk en aangrenzende sloten liepen vol en vaak dus ook over en de ganse beemd stond dan blank. 

Trouwens, de overheidsdiensten die bezig zijn met waterbeheer zijn ondertussen er achter gekomen dat deze gebieden gebruiken als natuurlijke spaarbekkens. Ze liggen vanzelf op de juiste plaatsen en met weinig werk en dus ook middelen en centen kunnen ze terug in hun oude functie hersteld worden. 

De plannen om de Grote Beemd op die manier in te richten zijn al een tijdje klaar. Alle procedures zijn achter de rug en nu is het geduldig wachten op de uitvoering van de werken. We zijn echt benieuwd welk effect dit gaat hebben op het gebied. 

Zojuist terug van mijn traditionele nieuwjaarsdag-vogeltelwandeling. Om de overvloed aan lekker eten (’t was weer de moeite) en de glaasjes wijn uit mijn systeem te krijgen ga ik nadat ik uit bed ben gesukkeld elk jaar een toerke maken in de Grote Beemd. En tijdens die wandeling noteer ik alle soorten die ik tegenkom. En dit jaar waren er dat 29. Met als uitschieters een mooi koppeltje mandarijneendjes. Maar ook leuk waren matkop, rietgors, boomklever, een viertal cirkelende buizerds en een koppeltje boomkruipers.

Misschien leuk om eens een jaartje alle vogelsoorten bij te houden die we in onze gebieden zien dit jaar. Een soort mini-big-year op lokaal niveau (voor wie de film heeft gezien). Elke reden is goed om in onze Wellense natuurgebieden rond te lopen.

Vlak na het nemen van dit beeld van een fotogenieke omgevallen wilg vloog er vlak bij mijn voeten een houtsnip op. Deze wintergast kom je wel vaker tegen in de Grote Beemd. Misschien dat we toch nog eens een cursusje vogels kijken moeten organiseren. De laatste is al een aantal jaar geleden en was toen superleuk om te geven. En eigenlijk moeten zo veel mogelijk mensen zich bewust worden van de vogelrijkdom vlak bij hun deur. Ik zal er eens over nadenken…

Allereerst wensen we iedereen die dit leest een schitterend, leuk, boeiend, gezond, natuurvol en gelukkig 2015.

Onze tip :

Word vanaf 2015 (als je dat nog niet bent) lid van onze natuurvereniging ’t Bokje. Dit kan simpel door 15euro te storten op reknr. BE28 4564 0220 0120. Als je al lid bent van Limburgs Landschap is dat trouwens al in orde, want dan ben je ook automatisch lid van ’t Bokje.

Wat krijg je hiervoor in de plaats ?

Je ontvangt onze digitale nieuwsbrief. (wel even je mailadres doorsturen naar dirk.ottenburghs@skynet.be). Je ontvangt het tweemaandelijkse tijdschrift van Limburgs Landschap in je brievenbus. Je mag gratis deelnemen aan alle activiteiten van ’t Bokje en Limburgs Landschap. Je wordt elk jaar uitgenodigd op onze ledenvergadering waar je naast een heerlijk natje en droogje ook alle info krijgt van wat we allemaal hebben gedaan in onze gebieden en wat we ook van plan zijn nog te doen het komende jaar.

En vooral, je steunt de Wellense natuur. En die zal haar dankbaarheid zeker betonen door elk jaar nog mooier te zijn dan voordien.

Dus zet 2015 goed in en stort vandaag nog je lidgeld !

Deze maand stond er in het tijdschrift van Limburgs Landschap een artikel over Graeterbeemd. Een deelgebied van de Grote Beemd. Dat dit een pareltje is op natuurgebied dat wisten we al. Maar na het lezen van het artikel steeg die waardering toch nog een heel stuk. 

Feraris.

Het is één van de weinige gebieden waar vadertje tijd niet echt veel aandacht aan heeft besteed. Als je een luchtfoto zou nemen en die langs de historische kaart van Feraris van 1777 zou leggen dan zie je een heleboel overeenkomsten. De structuur van oude hagen rond weilandjes is mooi bewaard gebleven. Echt indrukwekkend.

Triootje van meidoorn

In het gebied komen de drie soorten meidoorn die ons landje rijk is voor. Maar wat heel apart is, is dat de tweestijlige die elders maar sporadisch te vinden is in de Graeterbeemd de bovenhand haalt. Een mogelijke verklaring zou kunnen zijn dat de toenmalige eigenaars die de hagen hebben aangeplant hun plantmateriaal hebben gekweekt uit de tweestijlige variant. En dan is er natuurlijk nog “onze” koraalmeidoorn. Een soort die buiten op de StPietersberg in Kanne nergens anders te vinden is.

Rozentuintje

En dan zijn er de rozen. Niet de exemplaren die je in de bloemenwinkel gaat kopen als je iets goed te maken hebt thuis. Nee, de oorspronkelijke wilde vormen van inlandse rozen. De specialisten vonden een heel scala in Graeterbeemd. Viltroos, hondsroos, beklierde hondsroos, heggenroos en beklierde heggenroos. En ook deze keer zat er weer een toppertje tussen : kraagroos. Vermoedelijk de meest noordelijke vindplaats van deze rozensoort.

Cultuurnatuur.

Duidelijk een gebied dat onze bescherming dubbel en dik verdiend. Het is trouwens al een half wereldwonder dat alles in deze toestand bewaard gebleven is. Als je weet hoeveel hagen er door de jaren heen al sneuvelden. De huidige toestand stabiliseren en er alles aan doen om de natuurwaarde te behouden is ons doel. Het is trouwens een natuurgebied dat volledig werd gevormd door menselijk ingrijpen. Maaien, hooien en laten begrazen van de graslandjes en aanplanten en onderhouden van de hout- en haagkanten was de basis van een schitterend stukje topnatuur in Wellen. Het zal dus heel belangrijk zijn om een beheer te vinden dat past in dat mooie plaatje. 

Wil je het volledige artikel graag eens lezen. Word dan lid van ’t Bokje en  Limburgs Landschap en ontvang hun tijdschrift en onze digitale nieuwsbrief met nog veel meer info over de natuur in Wellen. Alle info op http://www.limburgs-landschap.be

Een vereniging die activiteiten wil doen heeft jammer genoeg ook centen nodig. En omdat we niet telkens willen gaan aankloppen bij onze overkoepelaar (weet zelfs niet of dat woord bestaat) Limburgs Landschap proberen we zelf wat geld in onze kas te krijgen.

Daarom kozen we er voor om een aantal van onze runderen te laten slachten en het vlees te verkopen aan familie, vrienden en sympathisanten. En dat bleek een goed idee. Want onze lijst van mogelijke klanten werd zo lang dat we de voorziene pakketten van 10kg moesten opdelen in pakketten van 5kg zodat iedereen toch een deel van het vlees kon proberen.

Ondertussen kregen we al een aantal reacties binnen. En dat bleken voorlopig enkel positieve meldingen te zijn. Alles werd dan ook zeer professioneel verwerkt (moet trouwens in ons super-gereglementeerde België) door een erkend slager. Maar toch was hij blij dat wij hem een dagje gingen helpen om alles mooi ingepakt en gesorteerd te krijgen. Vandaag werden de pakketten uitgedeeld aan onze klanten. Een aktie die we elk jaar gaan herhalen om onze kas zo te spijzen. Op de vergadering werd er trouwens al druk gebrainstormd over wat we met de gelden gaan doen. Ideeën in overvloed. Je mag dus gerust zijn dat alles goed besteed zal worden en dit ten voordele van de Wellense natuur.

De inpakploeg tijdens een zeldzame rustpauze.

Na een periode van kl…weer is de zomer zo te zien eindelijk begonnen. En dat werkte op de boeren als een rode lap op een stier. De maaibalken en hooikeerders werden van stal gehaald en iedereen begon met het maaien en hooien van zijn graslandjes. Zo ook in de Grote Beemd waar we met een aantal landbouwers een beheersovereenkomst hebben hierover.

Vroeger werd bijna elke vierkante meter in de beemd gehooid. Dus zou dit wel eens de manier zijn om het oude landschap met hopelijk zijn vroegere bewoners terug te krijgen. 

Ondertussen is de werkploeg druk bezig met het plaatsen van omheiningen. Want we gaan een extra begrazingsblok maken in de Grote Beemd. De oppervlakte die kan begraasd worden is dan ongeveer zo groot als in de Broekbeemd. Bedoeling is om de kudde in de Broekbeemd te kunnen controleren en bijvoorbeeld in de winter een aantal dieren naar deze nieuwe weides te brengen. Hoe dat juist gaat gaan zal nog heel wat denk- en discussiewerk nodig hebben.

De palen staan er al.

Benieuwd hoe dit stukje beemd er binnen een paar jaar gaat uitzien.

En er zijn momenteel weer leuke dingen te ontdekken in onze natuurgebieden. Tijdens mijn wandelingen in de beemd deze week kon ik bijna elke keer genieten van één van onze meest exotische bewoners van het gebied. De prachtige knalgele wielewaal. Niet enkel liet hij zijn melodieuze roep horen maar ook kon ik hem prachtig bekijken met mijn verrekijker. Momenteel vliegen ze rond met hun kroost en laten ze zich dan ook beter zien. Een tip, zoek een wilde kerselaar en hou die in het oog. Want een rijpe kers lusten ze wel.

Na een lange en vooral koude winter lijkt het eindelijk de goede richting uit te gaan. En dan gaat het blijkbaar snel. Op goed vijf dagen kon ik boerenzwaluw, tjiftjaf, zwartkop, koekoek en grasmus aan mijn jaarlijst toevoegen.

En onze gebieden trekken hun lentekleed snel aan. De sleedoorn komt in bloei en de meidoornhagen wisselen van kaal en donker naar steeds voller en frisgroen. In heel wat bosjes staan bosanemonen met hun kelkjes naar de zon gericht en het muskuskruid en de gevlekte arondskelken springen uit de bodem. Zelfs onze orchissen komen al piepen. 

Maar het leukste vind ik de sleutelbloemen die vooral in de Graeterbeemd terug aan het commando staan. Volgens Gert omdat het pioniersplanten zijn en de percelen waar ze massaal staan inderdaad de naam grasland niet echt begrepen hebben. Maar toch een hoopgevend en mooi beeld zo een stukje natuur vol met gele dotten van sleutelbloemen. Pionier of niet.

Geen vakantiegasten of een of andere vorm van uitwisseling met Schotland. Neen, onze kudde werd aangevuld met twee nieuwe vaarsjes. Kwestie van nieuw bloed te krijgen en ook de begrazingsdruk wat te verhogen voor volgend jaar. Het zijn blijkbaar rustige beestjes, want eentje kwam zelfs eens dichterbij kijken toen ik ze op foto wilde zetten.

De voorbije dagen is Limburgs Landschap hard komen werken in het gebied. Het kalkmoeras werd volledig gemaaid en het maaisel werd op een hoop gelegd. Zo kan onze natuurparel kort de winter in om ons volgend jaar hopelijk weer te verrassen met een paar spectaculaire soorten.

De komende weken gaat ons natuurpraatje op VRW gaan over mijn passie, vogels kijken. Daar kunnen we wel een aantal weekjes mee vullen.

Voor mij begon deze hobby al toen ik nog heel jong was. Ik kreeg van mijn ouders de “Elsevier Vogelgids” en dan is het helemaal uit de hand gelopen . In het begin ging ik op zoek naar alle vogels thuis in de buurt, toen vooral in het Bosveld, maar al gauw werden de grenzen verlegd en zo werd ik zelfs een echte “twitcher”. Honderden kilometers rijden om één vogel te zien die dan soms ribedebie bleek.

Zo ook deze taiga-strandloper, een mega-zeldzaamheid die ik in Nederland ging spotten. Ik slaagde er toen in om één van de beste foto’s van het beestje te maken waardoor mijn foto nu op één van de t-shirts van Dutch-Birding prijkt. 

Dus, wie deze hobby wil gaan beoefenen, je bent gewaarschuwd .

Het leuke van vogels kijken is dat iedereen dit kan en op elk niveau. Gewoon de vogeltjes in je tuin bekijken of tijdens een wandeling alle vogels die je tegenkomt te noteren of echt op zoek gaan naar zeldzaamheden. Het ene komt meestal van het andere.

Vogels kijken kan trouwens op elk moment en op elke plaats. Eenmaal je de microbe te pakken hebt zal je merken dat je niet meer kan rondlopen of -rijden zonder voortdurend rond te kijken wat er allemaal voorbijvliegt. 

Vogels kijken is dan ook superleuk en hoe meer je het doet, hoe meer vogels je zal leren herkennen en hoe leuker het wordt. Wat mij betreft, gewoon aan beginnen en dan ben ik er zeker van dat ik je wel eens ga tegenkomen in één van de goede vogelgebieden die ons landje rijk is.

Een groep vale gieren in Zwartberg een aantal jaar geleden staan ook op mijn lijstje.

Pestvogels in Wellen een paar jaar geleden. Gevonden door mijn vriend Pierre. Dat was echt de max.