Neen, dit is geen aflevering van een programma rond tuinaanleggers die – voor mij dan toch – op een onbegrijpelijk makkelijke manier een tuin omtoveren naar een klein paradijsje. Neen, dit verhaal is veel beter dan dat. Want ik ging deze middag met een brede smile op mijn gezicht naar huis om mijn boterhammekes op te eten. Ik was net getuige van het enthousiasme van meer dan 50 kinderen die in de Grote Beemd kwamen helpen met de aanplant van een houtkant.

Het ging om de leerlingen van het 5de en 6de leerjaar van basisschool De Bron. Samen met hun leerkrachten kwamen ze een voormiddagje struiken planten. Soms wat scheef, soms niet diep genoeg, maar telkens met hun volle goesting. Ook al hingen hun schoenen – en bij sommige waren dat duidelijk geen laarzen – helemaal vol met de plakkerige leemgrond die we in onze beemd wel meer tegen komen. Het maakte niet uit. Het maken van de plantgaten was ook een hele opgave, maar ook dat sloeg hen niet uit hun lood. Zij slaagden er in om meer dan 1.000 plantjes in de grond te krijgen. De andere 1.000 zullen de ploegen van Limburgs Landschap met plezier de komende dagen een plekje geven.

Dankzij deze enthousiaste bende is er in de Grote Beemd weer een stukje biodiversiteit bijgekomen. Deze houtkant zal binnen een paar jaar de schuilplaats of broedplaats worden van heel wat soorten en vogeltjes. Ik hoorde de eerste zwartkop al zingen in mijn hoofd toen ik naar huis reed. Zijn liedje was een ode aan de natuurbeschermers van de toekomst. Want die zaten er zonder twijfel tussen.