Fotograaf: Christophe Istace
Vierentwintigstippelig lieveheersbeestje – 7 november 2025 – Grote Beemd

Gewoon een lieveheersbeestje? Ik denk het niet. Het alleen al ontdekken is een hele opgave. Niet alleen omdat het een zeldzame verschijning is. Maar ook door zijn formaat. Want dit insectje is slechts 3 tot 4 millimeter groot. Met op dat kleine lijfje maar liefst 24 stippen. Je kan hier alvast de test doen. Tel maar eens het aantal op het rechterschild en doe dat maal twee. Hier klopt de rekening, maar soms ook niet. Dit is om het wat ingewikkelder te maken. De kleur kan ook variëren. Van lichtgeel tot oranjerood. Naarmate het beestje ouder wordt – voor insecten gaat dit vaak over maanden en geen jaren – vervagen de stippen. Dan wordt het helemaal een ‘mission impossible’.

Lieveheersbeestjes worden vaak beschreven als de hoeders van bladluizen. Want die lusten ze wel. Alleen hoort deze soort niet tot die groep. Het zijn de vegetariërs onder de gestippelde wezens. Ze smullen liever van blaadjes van plantjes, schimmels op die planten of soms ook stuifmeel. Hierdoor kan je ze vooral aantreffen in vochtige graslanden. Iets waar we in de beemden geen gebrek aan hebben. Ze planten zich daar ook voort. Ze zetten eitjes af op hun waardplanten – zo noemen ze planten waar ze zich mee voeden en mee samen leven – waar dan weer larven uitkomen die zich dadelijk te goed kunnen doen aan hun lievelingseten. Want ze zitten er gewoon van in het begin op. Dat die larven puur plantaardig eten is vrij uniek in de wereld van de lieveheersbeestjes.

Daarom is deze soort een goede indicator voor gezonde graslanden. Hij verkiest biotopen met een gevarieerde kruidlaag. Een streefbeeld dat wij voor ogen hebben in onze Wellense natuurgebieden. De vondst van Christophe is voor ons dan ook een mooie opsteker.