Vlaamse Wielewaal in de Wellense natuurkern Langenakker
Op woensdag 21 april 2021 bracht Dirk Draulans een bezoek aan Wellen. Aanleiding was het artikel op onze blog over “De man met de knuppel”. Dat relaas had hem getriggerd.
En zo werd Wellen even Knackig.
Afspraakplaats was de natuurkern Langenakker, tuin van Frieda en Stanny aan de Loystraat. De gordijntjes van de buren bewogen zachtjes. Dat heb je met BV’s, je voelt ze ‘aankomen’. Nadien heeft Draulans op zijn facebook lovende woorden geschreven over de tuin van Frieda en Stanny. Nou ja, in feite ging het niet over hun tuin – die is wat netjes – maar over het achterliggend graslandperceel dat ze op een bijzonder manier als miniatuurreservaat beheren en koesteren als een Wellens anno 1950. Herinner u dat het gemeentebestuur van Wellen in een ongezien Vlaams planologisch project dit gebied omzette van landbouwgebied naar natuurgebied. Dat is wat ik Draulans het eerste vertelde. Dat project is nog altijd geselecteerd voor Vlaamse planningsprijs 2021. Het Lam Gods stond ons op te wachten.

Migrerende orchis
De verdienste van Frieda en Stanny voor het natuurbehoud is groot: kerngebied voor de kamsalamander, rondvliegende Bechsteins vleemuis, appelvink en goudvink, gevlekte orchis, kleine bonte specht, vermoedelijk aanwezigheid van de eikelmuis en sinds vorig jaar dus ook de das. Je hoeft maar naar de weide van de buren te kijken om te weten hoe het niet moet voor natuur en landschap, nochtans ook gelegen in natuurkern. Bij de buren verdwenen de laatste jaren minstens 500 gevlekte orchideeën door fout beheer en is een eeuwenoude houtwal fameus verminkt. “Nature is in the heart of the beholder”. Die orchideeën migreren nu schoorvoetend naar de tuin van Stanny en Frieda. Sinds een aantal jaren voert het ANB – met een stille trom – de regie in het gebied.
“Welkom DAS” schreven we vorig jaar in maart op onze blog. In feite dachten we: “ Wir schaffen DAS”. Het pakte iets anders uit, voor deze burcht dan toch. Maar net zoals men de stroom en vermenging van de wereldbevolking op termijn niet gaan kunnen tegenhouden, gaat men de das ook niet kunnen blijven doodknuppelen. Mondiaal nieuws of regionaal nieuws? In de kern allemaal hetzelfde. De wereld evolueert nu eenmaal.

Bechsteins vleermuis
We staan ook op een milieujuridisch historische plek. De genoemde Bechsteins vleermuis, die in de schemering over de tuin van Frieda en Stanny vliegt tussen het aangrenzend hakhoutbosje en het Belleveubos, is mede oorzaak van het fameuze stikstofarrest. Een arrest dat in extremis de bouw verhinderde van een megastal 1km verderop met 120.000 kippen, in een cyclus van 6 weken, 1 miljoen kippen per jaar. Plofkippen noemen ze dat. De pluimen zouden tot in de tuin van Frieda en Stanny gevlogen zijn.
– Welnu 1: niet het terechte bezwaar van honderden omwonenden van Kortessem tegen die megastal was doorslaggevend voor dat arrest.
– Welnu 2: noch het negatief advies van de provincie,
– Welnu 3: noch de – zeer bedenkelijke – goedkeuring door de minister,
– Welnu 4: wel het daaropvolgende advies van de Raad voor vergunningenbetwisting, aangedragen door Natuurpunt.
Dat arrest bepaalde dat geen megastal mocht gebouwd worden én dat Vlaanderen zijn stikstofbeleid grondig zou moeten herzien. Die Raad oordeelde in volle deskundigheid dat de bouw van de megastal niet alleen nadelig was voor de eutrofiëring van nabijgelegen Bellevuebos maar ook voor de schemerige vlucht van die kleine zeldzame Bechteinsvampier boven de tuin van Frieda en Stanny.
‘Pire que le bruit des bottes, le silence des pantoufles’. Wat zou er gebeurd zijn als Natuurpunt niet zou gereageerd hebben? Alleen al om de pienterheid en strijdvaardigheid van die natuurpunters zou heel Kortessem lid moeten zijn van Natuurpunt. Dat stikstofarrest heeft Kortessem bevrijd. Beseffen ze het daar?
Als dan nadien de boeren betogen dat we hen nodig hebben voor de voorzieningen van ons voedsel en voor het behoud van landschap, dan kan ik dat alleen maar beamen. Het gaat niet daarover! Het gaat over de manier waarop!
Ingekleurd
Dirk Draulans – onderzoeksjournalist – was gefascineerd geraakt door ons verhaal over de knuppelman. Jawel, eindelijk hebben we de persoon gevonden die onze blog leest! Het gebeurt niet zo vaak dat Wellen nationaal nieuws haalt. Een – zelfs in hun hoogste rangen – zich sluitende jagerij rond een ondertussen dode das waren voldoende. Natuurlijk konden we Draulans niet zo veel vertellen. Hij bleef op zijn honger wat jacht en stroperij betreft. Buiten onze beperkte contacten met de plaatselijke WBE kennen wij de wereld van de jagers/stropers niet. Daarvoor moet je misschien undercover gaan. We weten niet of ze met een ongeschonden of gespleten tong spreken. We weten niet of ze allemaal hetzelfde denken. We weten niet hoever ze zelf verdeeld zitten over man met de knuppel.
Dirk Draulans bleef wat op zijn honger zitten, zoals ook wij ’t Bokje, op onze honger blijven zitten met onze vraag naar meer natuurinclusieve landbouw en minder afgeborstelde tuinen. Maar ook rond logischere jachtgebieden. De hele gemeente is – met dank aan een overijverige WBE – volledig ingekleurd als jachtgebied. Er bestaat in Wellen wat misverstand over wat ‘een groene gemeente’ is 😊. Jan Hertoghs schreef er een aantal jaar geleden in Humo een nogal hilarisch artikel over: “Alle macht aan de jacht”. Tja, “Wild van Wellen” is als gemeentelijke slogan echt wel even geslaagd als gelaagd.
Er gaat altijd een strijd blijven voor meer en betere natuur. De klok van milieu, klimaat en biodiversiteit tikt onverstoord (verkeerde woordkeuze hier) verder. Niet voor de natuur, niet voor de das, maar voor de mens. Zo’n bezoek van Draulans is hoopgevend. En de man met de knuppel heeft een tik uitgedeeld, denkelijk in zijn eigen ballen.
Epiloogje: Dirk Draulans is een kenner. Na 5 minuten wist hij dat rond de tuin van Frieda en Stanny kleine bonte specht en appelvink zat. ‘Once a birder, always a birder’.
Leuk en stimulerend, zo’n contact met een Vlaamse Wielewaal. Dank je Dirk voor de ontmoeting en de interesse.
Jan Nuijens, ’t Bokje Wellen
Het resultaat van deze ontmoeting: zie Knack 28/4/2021
Dag Jan, langzaam maar zeker – maar zeker langzaam – krijgt de natuur terug de plaats die ze verdient in onze samenleving. Lokale initiatieven zoals ’t Bokje spelen daar ongetwijfeld een belangrijke rol in. Ik was eerst wat (aangenaam) verrast mijn neef terug te vinden in Knack, maar eigenlijk is het, jou kennende, gewoon de logica zelve. Keep up the good work! En doe de groetjes aan Min. Geert.
LikeLike
daar klinkt een cruciale kritische stem, die zingt voor de vogels en schreeuwt voor het nodige. Ik ben werkelijk onder de indruk van het schrijven, en verbouwereerd dat het mij bijna is ontgaan, het knuppelgedrag. Ik haal de verrekijker boven, daar boven op de betsberg en observeer. Ode aan het Bokje ! Merci !
LikeLike