Je kijkt naar een kaart van circa 1850. De toenmalige dronepiloot (of zie ik dat verkeerd) vliegt boven de Ulbeekse bossen. Die, zoals je kan zien, nog een stevig complex vormen. Een meting op een huidige kaart levert een groene long van ruw geschat 70 ha op. Naar Zuid-Limburgse normen op dit moment een immens groot bos.

Vreemd genoeg, als we er de huidige situatie langs leggen, blijken er nu delen bebost die er vroeger niet waren. Het op dit moment meest waardevolle stukje bos bestond in 1850 dus nog helemaal niet. Het is de witte vlek linksboven Terborgt Winning. Het gaat dus om een vrij jong bos (naar natuurnormen dan toch). Goed nieuws? Neen, want er blijven maar een paar lapjes over. Dan ook nog eens niet met elkaar verbonden (zie kaart hieronder). Met wat creatief meetwerk komen we op dit moment uit op net gaan 14 ha. Al de rest verdween voor het grootste deel in het landbouwareaal. Productiegrasland, maisakkers en voor een deeltje bebouwing.

Dit plaatje, dat je eigenlijk overal in Vlaanderen, Europa of zelfs de wereld tegenkomt is een gevolg van onze manier van leven. Meer mensen – veel meer mensen – sinds toen die allemaal moeten eten. Sommige zelfs te weinig, maar dat is dan weer een heel ander verhaal en probleem. Dus moesten we een groot deel van onze aardoppervlakte opofferen aan dit productieproces. Wat toen leek op een verovering op de natuur. Blijkt nu een immense nederlaag. Maar dit probleem los je niet zo maar op. Minder mensen? Logisch, maar wie is er dan te veel. Minder eten? Ook logisch, maar wie gaat er willen honger lijden. Minder produceren want we maken voedselbergen? Nog logischer en waar, maar welke landbouwer verliest zijn bedrijf en valt zonder inkomen. Complex, zo kan je het op zijn minst noemen. De wil om te veranderen ligt trouwens nog heel ver verwijderd voor onze maatschappij. We gaan deze manier van leven, hoe fout die ook is, nog heel lang moeten ondergaan vrees ik. Hopelijk heb ik het mis.

En wat zegt de natuur? Niets, de natuur denkt niet, de natuur oordeelt niet, de natuur ondergaat. Ze past zich aan en evolueert mee met de wijzigingen die de mensheid hen voorschotelt. Dit levert heel veel slachtoffers op. Soorten verdwijnen of worden sterk bedreigd. De biodiversiteit boert stevig achteruit. Maar gelukkig zien we ook soorten die zich wonderwel en supersnel aanpassen aan ons geklungel. En misschien moeten we ons daar een beetje aan optrekken. Volgens mij hebben we weinig keuze. De tijden zullen, zelfs na een stevige waarschuwing zoals de corona-crisis, niet heel snel veranderen. En de natuur,… zij ploegt verder.