Er ligt ergens een graf in de Limburgse bossen. Dat van Naya, want er is geen haar op mijn hoofd die daar nog aan twijfelt. Naya is niet meer. De daders van haar dood zullen we niet moeten gaan zoeken in de groep van mensen die haar komst een tijd geleden toejuichten. Maar daar gaat het niet over. Het is voor de Vlaamse natuur voorzeker een groot drama. Maar toch,… in wolvenmiddens wordt er over dit vooral geen woord gerept. Want de natuur zit helemaal anders in elkaar dan hoe wij als mens denken. De natuur denkt simpelweg niet. Ze past zich aan en heeft maar één doel, overleven.

Omgekeerd

Natuur is flexibel en reageert heel snel (naar hun normen) op wijzigingen in haar omgeving. Ze doet net het omgekeerde wat wij als mensen doen. Wij proberen nu net die gewijzigde omgeving aan te passen aan onze leefwijze en noden. Eigenlijk zijn wij het enige wezen op aarde dat zo reageert. En dit levert een vreemde situatie op. Doordat wij er alles aan doen om onze omgeving en alles wat daar leeft te verplichten om zich aan te passen aan ons, krijgen we een kettingreactie aan veranderingen. Niet altijd in de goede richting volgens ons. Maar wel altijd in de goede richting volgens de natuur. Want de natuur maakt op lange termijn nooit slechte keuzes. Wat het Naya-verhaal betreft zien we dus dat een aantal mensen vonden dat de wolf niet paste in hun plaatje. En daarom moest ze verdwijnen. Hierdoor is dit individu ergens onder de zoden gestopt. Maar wat de reactie van de natuur zal zijn is nog even afwachten. Als die vindt dat de wolf hier wel thuishoort dan komt hij gewoon terug. Ondanks alle pogingen om dit tegen te houden.

Bewijs

Een ander voorbeeld uit de categorie niet-geliefde-beestjes levert het bewijs. Ik las in de krant dat nog nooit zo veel steenmarters waren. Ook niet echt een beest met een uitgebreide fanclub in bepaalde middens. Hun straffe stoten als zolder-vernielers en motorkabels-verslinders bezorgde hen een kwalijke reputatie. En je mag gerust zijn, ondanks dat het een beschermde soort is. Als je de hoop steenmarters zou zien die jaarlijks het loodje leggen, is dat even schrikken. Zowel door koning auto als door menselijk ingrijpen worden er jaarlijks een massa van deze beschermde soort naar de marterhemel geholpen. Maar de marters reppen hier geen woord over. Ze doen gewoon waar ze goed in zijn. Overleven en plekjes inpalmen die zijn vrijgekomen. En daar slagen ze dus, volgens mijn krant, wonderwel in.

Graven

En zo kan ik jullie nog een hele reeks aan voorbeelden voorschotelen. En wij, als mensen, blijven met oogkleppen op volharden in onze arrogantie dat wij deze evolutie kunnen doorbreken. Nu is het natuurlijk wel zo dat wij als mensdom een grote invloed hebben op hoe die evolutie verloopt. Maar dat we deze onder controle hebben is de grootste misrekening die wij ooit maakten. Want door steeds maar aanpassingen te vragen of te doen aan onze omgeving en de natuur in zijn geheel, en hierdoor ook aan alle radertjes in dit geheel. En te weigeren om onszelf aan te passen aan een gewijzigde wereld. Graven wij aan een stevig tempo aan een ander graf. Dat van onszelf. En als ze de laatste mens ooit in dat graf leggen zal het besef dat we alles totaal verkeerd hebben aangepakt te laat komen. Of heb ik ongelijk? Misschien even gaan vragen aan de volgende wolf?