De natuur staat in brand. Op minder dan anderhalf uur met de wagen ligt een enorm en vooral uniek natuurgebied in as. De Hoge Venen werden voor een groot deel verwoest. Een drama. Ook wij hebben een veengebied(je). Weliswaar in vergelijking met de Hoge Venen een prutsgebied. Maar toch ook uniek. De Hoge Venen is, zoals de naam zegt, een hoogveen. Dat wil zeggen dat het via regenwater wordt gevoed. Een van de redenen waarom de droogte hier zo een groot effect heeft gehad. Dat men het ganse gebied ooit heeft gedraineerd speelt uiteraard ook een rol. Hierdoor werd het voor mogelijke natuurbranden nog kwetsbaarder. De Broekbeemd bestaat voor een deel uit laagveen. Dit type veen krijgt zijn water via de bodem. Kwel en bronnen. Dit levert (voorlopig) minder problemen op. Maar toch moeten we niet te snel victorie kraaien. Integendeel! Want deze zomer vielen ALLE bronnen droog. Dit is nog nooit gebeurd. Het effect was dadelijk zichtbaar met poelen die anders altijd water hielden en nu plots droog begonnen vallen.

We maakten van de nood even een deugd. Onze kersverse en enorm actieve vrijwilliger Marco maaide een van die poelen. Een klus die we nog nooit hadden kunnen doen. Tja, dan toch een klein beetje voordeel. Al durf ik dat woord eigenlijk niet in de mond nemen. De situatie is dichtbij het woordje rampzalig. Geen code oranje, maar voor de natuur donkerrood.

Ondertussen kregen we weer wat minder heet weer en vielen er wat plensbuitjes. Ik hoorde de eerste mensen al klagen over die nattigheid die uit de lucht kwam vallen. Regen noemen ze dat. Een groot deel van de Belgen zal binnen een paar maanden zich totaal geen zorgen meer maken over die extreme hitteperiode. Zo zitten we blijkbaar in elkaar. Een selectief geheugen om zo gewoon ons ding verder te doen. Ondanks dat onze planeet in brand staat, letterlijk deze keer. Rare wezens die mensheid.