Hallo, mijn naam is Milly. Denkelijk ken je mij niet. De kans dat je mij de laatste tijd bent tegengekomen is heel klein omdat ik in 1996 het tijdelijke voor het eeuwige heb verwisseld. ‘Veel te vroeg’ zeiden mijn vrienden en familie. Maar die stap kan niemand voorspellen of tegenhouden.

Ulbeek

Ik ben een van de telgen uit een groot gezin met 8 kinderen. Mijn ouders, Emiel en Antonie, woonden eerst in Veulen (Heers). Maar in 1936 verhuisden we met zijn allen naar Ulbeek, waar ik mijn hele verdere leven bleef wonen. Eerst met mijn ouders, later met een paar van mijn zussen. Op de foto ben ik de jongste van de hoop, gezeten op de schoot van mijn vader. De jongere mensen die aankomen op de plek waar ik nu veel verblijf zeggen – als ze deze foto zien – dat ik hetzelfde kapsel heb als Krusty the Clown. Maar ik heb geen idee waar ze het over hebben.

Hart voor natuur

In de tijd dat ik in Ulbeek woonde, vertoefde ik heel veel in de natuur. Ik kon er uren rondlopen en zo al mijn zorgen – wie heeft er geen nietwaar – even vergeten.
Zo kwam ik ook terecht bij een leuke bende andere natuurgekken: de mannen van ’t Bokje. Natuurlijk waren er ook vrouwen bij. Maar in die tijd mocht je zoiets nog zeggen zonder dat je een WOKE-verwittiging kreeg. Ik heb heel veel tijd doorgebracht met dit clubje. Vergaderen, na-vergaderen, na-na-vergaderen, werken in de natuur of gewoon samen genieten van al die wonderlijke planten en beestjes die wij ontdekten. Het was een heel mooie tijd.

Schenken

Daarom dat ik – net voor ik mijn laatste adem uitblies – vond dat ik een deel van mijn geluk dat ik via die natuur vond ook op een of andere manier moest teruggeven.
Zo had ik een mooie collectie historische vondsten bij elkaar gespeurd. Deze schonk ik aan het Gallo-Romeins museum in Tongeren.
Ook voor mijn goede vrienden van ’t Bokje had ik wat achter de hand. Tegenover onze boerderij lag een stukje grond met daarop een mooie houtkant. Dit kleine paradijsje heb ik heel vaak uitgekamd. Dit hoorde thuis bij de natuur en via een schenking hoopte ik het voor de toekomst veilig te stellen. Want deze houtkant heeft al een lange geschiedenis.

Kleinste

We zijn nu toch al meer dan 25 jaar verder. De mensen van Limburgs Landschap vzw en de Wellense Natuurvereniging ’t Bokje – zo heten ze nu – zijn nog steeds eigenaar van dit stukje natuur. Het is niet het meest belangrijke gebied dat ze in beheer hebben. Maar ik denk dat dit wel het kleinste stukje natuur is dat ze beheren. Neen, ik ben er zeker van: dit is het kleinste natuurgebied van Vlaanderen, misschien zelfs België.
De term natuurgebied klopt – officieel gezien – natuurlijk niet. Dan zou er een beheerplan moeten goedgekeurd worden door het Agentschap voor Natuur en Bos. die zouden nog al ogen opentrekken als de natuurvereniging dit zou insturen.
Het heeft ook totaal geen beschermde status. Buiten het feit dat je de bomen die er op staan niet zo maar mag omhakken. Een paar jaar geleden heeft de gemeente er nog stevige snoeiwerken in uitgevoerd. Blijkbaar waren er klachten dat er takken het verkeer hinderden. Zij dachten dat ze op openbaar domein bezig waren. Maar gelukkig was een van mijn zussen – die nog in de hoeve woonden toen – alert genoeg om dit even aan de mensen van ’t Bokje te melden. Gelukkig werden er enkel wat snoeiwerken uitgevoerd en werd een dode knotwilg opgeruimd.
Verder bleef deze houtkant al die jaren zo goed als onaangeroerd. Enerzijds omdat er geen ingrepen nodig waren, anderzijds omdat Limburgs Landschap en ’t Bokje mijn houtkant een klein beetje uit het oog waren verloren. Maar ondertussen hebben ze mijn houtkant terug ontdekt. Je gaat er zeker nog van horen.