Diep in de Sahara, in het Ennedi-massief in Tsjaad vind je een kleine populatie nijlkrokodillen. Totaal geïsoleerd en op het eerste zicht volledig uit hun normale leefmilieu gerukt. Toch overleven deze koudbloedige reptielen hier al miljoenen jaren. Ze doorstonden een massale uitstervingsgolf na de meteorietinslag, fleurde op tijdens de ijstijden en kreunden onder de verdroging sinds de ijstijden. Met een sterk verlaagde hartslag ze geduldig op de afkoeling en het natter worden van de aarde na de klimaatopwarming, op tijden dat het water opnieuw de kreken vult en wilde antilopen de weg naar de diepe ravijnen terug vinden. Wachten ze op het uitsterven van de mens ?

Welnu, onlangs bereikte ons volgende nieuws. Diep in een vallei in Wellen, haalde Davy, onze kamsalamander-Dundee, één van zijn laatste amfibievallen voor dit jaar uit een poel. Met weinig verwachtingen omdat hij omringd was door lintbebouwing, een dicht netwerk van wegen in een gebiedje dat door verdroging op sterven na dood was.

De nog niet zo lang geleden aangelegde poelen brachten nog niet veel gegevens op. Maar dat veranderde plots. Er zat één kamsalamander in de fuik, één groot en duidelijk oud exemplaar.  Die kamsalamander moet de Romeinen,  het drieslagstelsel, de Vikingen en de Franse legers nog gekend hebben. Hij overleefde en wacht. Niet om uit te sterven, maar op het  natuur-verbindingsproject dat net voor dat gebied door ons in het najaar zal worden aangevraagd. Hij is de Wellense versie van de nijlkrokodillen van Tsjaad.

Tekst: Jan Nuijens