Ik kan me nog herinneren dat we in 2005 onze kippen moesten ophokken, ter voorkoming van de vogelpest. Dat waren kippen, domme kippen. En ze lieten zich letterlijk ophokken.
Nu worden wij mensen zelf opgehokt. Het is opvallend hoeveel gelijkenissen er zijn met die ophokplicht van toen en onze ophokking door corona nu. 2005 was een aankondiging en waarschuwing. Als ze toen hadden voorspeld dat ‘onze tijd’ nog wel zou komen, dan zouden we het toen dik weggelachen hebben.
Eén verschil, wij zijn geen domme kippen, maar slimme, sociale mensen. We kunnen denken, kunnen ons verantwoordelijk dragen en we houden ons aan de gedragscodes die we ons zelf opleggen om de verspreiding te voorkomen. Het virus gaat ons toch niet te slim of zijn, maar wij haar.

Eerlijk gezegd, heel veel mensen die ik ‘afstandelijk’ ontmoet vinden de neveneffecten van de ophokplicht een hele verademing. Er komt rust en stilte, tijd, minder stress. Bovendien is er één basisvrijheid (in tegenstelling tot China en Spanje) die ons niet werd afgenomen: we mogen ons bewegen, we mogen sporten in de open ruimte.
Wel, sta me toe om vast te stellen dat we als opgehokte Wellenaren geluk hebben om gebruik te kunnen maken van twee instapbare, kwaliteitsvolle recreatieve voorzieningen:

• Het fietsroutenetwerk
• De wandelpaden in de beemden

Het fietsroutenetwerk is intussen verworven als infrastructuur. Het bestaat al meer dan 25 jaar. Het moet nu aangevuld of opgeschaald worden tot een functionele fietsnetwerk ! We zouden van uit Wellen toch veilig en snel naar het station van Alken moeten kunnen fietsen, of naar Hasselt. Laat ons hopen dat dat functioneel fietsnetwerk een corana-neveneffect wordt, dat we nadien anders gaan nadenken over de manier waarop we ons willen verplaatsen: met de nieuwe generatie vlotte fietsen natuurlijk.

Het wandelnetwerk is nu pas aan zijn mentale verwervingstocht bezig bij de Wellenaren. We hebben nog nooit zoveel wandelaars gezien op de paden in de beemd. Het is merkwaardig hoe veel mensen nu pas de “verborgen moois” wandel-lussen in de beemden ontdekken. Ik heb mensen ontmoet die al 30 jaar in Wellen wonen, naar Italië en Schotland, Turkije, … gereisd zijn, maar nog nooit een voet in de beemd hadden gezet. Ze wisten niet dat je van Wellen naar Alken kon wandelen of dat je dwars door het dorp kon doorsteken van de ene beemd naar de anderen en vooral, hoe mooi het daar is.

“Dank je”, denk ik dan, “dank je” alle vrijwilligers van ‘t Bokje, dank je Limburgs Landschap, dank je Regionaal Landschap Haspengouw en Voeren om in alle stilte en bescheidenheid – legislatuur overschrijdend, soms tegen de wind in – jarenlang aan iets te werken dat nu pas echt tot zijn recht komt. “Dank je”, denk ik dan, voor het vooruit denken. En jawel …“we zullen doorgaan”.

“Doorgaan” betekent verder werken naar een padennetwerk, dat niet alleen door de beemden loopt maar ook door de woongebieden, door de velden, door de akkers. Dat betekent dat we – liefst snel, het kost niet zo veel geld – moeten onderzoeken hoe we het netwerk aan trage wegen kunnen herstellen, verbeteren, opkrikken, linken…. Het is goed dat corona de noodzaak daarvan even terug in het licht zet en opfrist, ‘uit zijn hok haalt’. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Jan Nuijens, Wellense natuurvereniging ‘t Bokje