Momenteel wordt er aan 200 per uur gekapt in de Grote Beemd. En die bomen moeten op de camions geraken, dus dat betekend dat ze moeten versleept worden met heel wat sporen tot gevolg. Erg? Als je op korte termijn denkt wel, maar we weten dat de natuur zich razendsnel hersteld en ik ben al benieuwd welke soorten gaan profiteren van deze “verstoring”.

Ondertussen zet de lente zich vlotjes door en kom ik weer oude bekenden tegen. Het groot hoefblad is al daar met zijn “hyacint-bloemen”. Ik heb de indruk dat ze zich weer een stukje uitgebreid hebben.

En ook de sleutelbloemen duiken overal op. Iets minder dan vorig jaar op het eerste zicht, maar ik denk dat er nog een aantal hun bloemen moeten vormen.

Het was even bang afwachten of het dottergraslandje dat vorig jaar door een niet zo natuurmindende boer stevig werd bespoten met gif dit overleefd had. Maar de plantjes staan mooi op het perceel, enkelen zelfs al in bloei. Dat is een opluchting.

En zelfs de gevlekte orchis begint al zijn kopje op te steken. Het weiland waarin hij staat werd vorig jaar ongelukkig geïnjecteerd met een hoop drijfmest. Dus ook hier was het even bang afwachten. Maar ze zijn terug daar.

En wat hebben we geleerd, zou Piet zeggen. Wel dat de natuur zich van alles wat de mensen uitspoken bitter weinig aantrekt. Maar we zullen toch maar zorgen dat die mooie en zeldzame soorten alle kansen krijgen om zich blijvend te vestigen. Eén ding is alvast zeker, de kapping van een massa populieren die nu gebeurd is zal zeker een totaal ander beeld geven in de beemd. En terwijl gaat de natuur verder aan haar gewone ritme. Dit is trouwens wat wij noemen “een zeker broedgeval”.

Gert vond een tiental dagen geleden tijdens een wandeling door Ulbeekbos een zeldzame paddestoel. Het gaat om de rode kelkzwam.

Deze opvallende rode paddestoel is zeker geen gewone verschijning. Leuk dat hij Ulbeek uitkoos om te groeien.

Er staan trouwens nog leuke paddestoelen in dat stukje bos. Maar om die allemaal op naam te brengen is voor fungi-leken geen lachertje. Volgens ons is de doolhofzwam er eentje van en die andere zouden wel eens elfenbankjes kunnen zijn.

Gelukkig kan je in zo een geval de waarneming doorgeven via internet en de specialisten plakken er dan wel een naam op.

En nog goed nieuws is dat de bosanemonen overal hun kopjes beginnen op te steken. De lente is daar…

Soms moet je zoeken om iets te vinden en soms vind je teveel. Zo zitten we momenteel in de knoei met een aanbod van een bio-boer met Blond d’Aquitin die graag zijn beesten in de Broekbeem zou laten grazen en hebben we een tijd geleden met eigenaars van IJslandse paarden ook hierover afspraken gemaakt.

Probleem in deze kwestie… dat beiden samen niet kan. Geen simpele zaak. Maar we zijn druk bezig om in de Grote Beemd een blok te zoeken die eventueel door de paarden kan begraasd worden. Hopelijk raken we eruit.

Gisteren werd er door onze groep van vrijwiliggers die de monitoring uitvoeren in de natuurgebieden vergaderd. Leuk was dat er een nieuw gezicht aan tafel zat, Edgard Poncelet.

Wat werd er besproken? Wel, dat alle gegevens zullen ingezet worden op waarnemingen.be. Zo komen ze vlug bij de juiste persoon en kunnen er heel wat rapportjes en kaartjes gemaakt worden via deze schitterende site. Ook werd beslist om alle poelen nog eens grondig te bemonsteren en deze keer ook met schepnetten om te zien of er wel nakomelingen rondzwemmen van soorten als kamsalamander. En een nieuwe groep die ze gaan aanpakken zijn de vissen. Wij zijn alvast benieuwd welke soorten we gaan aantreffen in onze beekjes en slootjes.

En zelf ga ik nog eens een poging doen om een aantal interessante vogelsoorten op kaart te zetten. Veel plannen en veel werk, hopelijk wordt alles gerealiseerd.

Je mag alvast regelmatig nieuwsjes verwachten van deze monitoring op onze blog.

Ondanks een beredruk weekend toch even de tijd gevonden om te gaan genieten van een besneeuwde Grote Beemd. Het zag er schitterend uit zo een wit laken over alles gedrapeerd.

En onderweg stootte ik, zoals bijna elke keer, weer een houtsnip op. Deze soort is een vaste wintergast in het gebied. Jammer genoeg is hij meestal te snel voor mijn fototoestel. Dus voorlopig geen foto, hopelijk lukt het volgende keer wel.

Aan de zuidkant van de Grote Beemd, vlak tegen de Bampdweg, staan we op het punt om een mooi perceel aan te kopen. Het akkoord met de eigenaar is er al, alleen Limburgs Landschap moet zijn zegen nog geven.

Maar wij zijn al volop plannen aan het maken. Dat is bij ons nu eenmaal zo, telkens we een perceel bijkopen schiet het plan-duiveltje in aktie. En als we zouden kunnen realiseren wat dat duiveltje deze keer uit zijn hoed toverde zou dat een schitterend stukje natuur worden.

Bedoeling is om het perceel in te richten als een model-biotoop voor onze topsoort de kamsalamander. En wat zal dat dan zijn? Aan drie zijden een mooie houtkant, een paar poelen en voor de rest een hoogstamboomgaard. De mensen van de Boomgaardenstichting zijn al eens komen kijken en waren alvast zeer enthousiast. Bedoeling is nu dat we een project indienen en dit met de steun van een aantal partners zoals de gemeente, Regionaal Landschap te realiseren.

En de kers op de taart (of spreken hier beter van de appel) zou zijn om deze boomgaard in te richten als een soort openluchtmuseum waar we uitleggen wat die kamsalamander nodig heeft en ook te tonen wat een wereld aan leven er in zo een natuurtype voorkomt. Denk maar aan de steenuil, gekraagde roodstaart, egel, eikelmuis en noem maar op. De bezoekers mogen rondstruinen in de boomgaard en zelfs de appels plukken die er hangen. Ook hierover werd al gebabbeld met Akzie, een sociaal tewerkstellingsproject in ons dorp. Maar voor we zo ver zijn… maar luidop dromen is toch zo leuk.

De belangrijkste soort in de Grote Beemd is zonder twijfel de kamsalamander. Deze op Europees vlak bedreigde soort komt in het gebied nog in redelijke aantallen voor. Het probleem is echter dat de biotoop snel achteruit ging. Poelen verlandden of werden gewoonweg dichtgegooid. Percelen veruigden sterk waardoor graslanden verdwenen.

Daarom hebben we een heus aktieplan uitgewerkt om deze soort te redden. Eén van de akties is het bijgraven van nieuwe poelen. Wij hebben vorige week drie poelen laten uitgraven en dit in samenwerking met Regionaal Landschap en de gemeente. En ook de jagers hebben drie poelen laten graven. Voorlopig zijn het kuilen gevuld met water, maar we weten uit ervaring dat het vrij snel een echte poel wordt met waterplanten en een randbegroeiing. Hopelijk vinden we er binnen een paar jaar de eerste kamsalamanders in.

           De graafmachine aan het werk bij één van de poelen van de jagers.

             De poel op het perceel dat wij “de grote ruit” noemen.

             En de poel die in de Graeterbeemd werd gegraven.

Momenteel is men bezig met de jaarlijkse knotting van de knotwilgen in de Broekbeemd. Aan de kant van de broekstraat zijn een aantal percelen omzoomd met deze bomen en we hebben er de voorbije jaren nog een aantal bijgeplant. Dat is simpel te doen met wilgen, gewoon een tak in de grond steken en 9 kansen op 10 heb je een knotwilg erbij.

Het knotten is belangrijk want anders krijg je een hoop dikke takken en heb je kans dat de stam openscheurt. En in de “knot” komen heel wat holletjes en scheuren waar dan weer allerhande beestjes in kunnen kruipen. De steenuil is zo een bekende knotwilg-gast, maar voorlopig hebben we die nog niet kunnen huisvesten in onze wilgen. Maar wat niet is, kan nog komen…

Nadat ik al een hele tijd een blog heb over mijn avonturen om vogeltjes te kijken en fotgraferen vond ik het tijd om ook mijn tweede passie te “blogiseren”.

Ik ben namelijk conservator van de natuurgebieden die ’t Bokje en Limburgs Landschap beheren in Wellen. Samen met Gert, Jan en Etienne steek ik daar toch wel wat tijd en enerhie in.

Wat we daar allemaal uitspoken en wat de resultaten en problemen zijn willen we in deze blog vertellen. Hopelijk beleef je er evenveel plezier aan als wij met het beheren van deze mooie natuurgebieden.